اثبات تناسخ يا ذكر جهت مقرّب براى وقوع و صحت تناسخ برنيامده است . چون معتقدان به مشرب تناسخ و سالكان اين مسلك باطل و سست ، گويند : نقص جوهر و فقر و احتياج ذاتى نفوس ، سبب تعلق ارواح به ابدان گرديده است . و لذا قال الفيلسوف الأعظم [ 1 ] : « إنّ النفس هبطت لترتاش » . يا آن كه ديگرى گويد : سبب هبوط نفس گناهى است كه از او سر زد و به سجن طبيعت مبتلا شد ، كما اين كه در قرآن مجيد و كلام الهى الذي ( لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ ) نازل شده است كه پدر ما آدم چون از شجرهء منهى تناول فرمود از بهشت خارج گرديد [ 2 ] . بنابراين ، نفس ، مادامىكه به كمالات لايق خود نرسد به نحوى كه به كلى از بدن مستغنى نگردد ، بدن را ترك ننمايد . و بعد از بوار بدن ، به واسطهء پيرى يا عروض موت از ناحيهء علل اتفاقى ، نفس به بدنى ديگر مناسب با ملكات و خلقيات حاصل در نفس تعلق گيرد ، و صرف تعلق نفس به بدن ، از براى حصول تكامل كافى نمىباشد . و مادامىكه نقص و فقر و احتياج به بدن ، باقى است ، تعلق ،